Μορφολογική ψυχολογία & Γνωστικές θεωρίες μάθησης

Της Α. Μητρογιαννοπούλου – Σχ. σύμβουλος μαθηματικών

Η θεωρία της Μορφολογικής Ψυχολογίας (Gestalt Psychology) επικεντρώνεται στη μελέτη της οργάνωσης της αντίληψης και προσεγγίζει τη συμπεριφορά τονίζοντας την οργάνωση της εμπειρίας σε μορφές ή πρότυπα (Gestalten). Η πιο ουσιαστική συμβολή της στην ψυχολογία της μάθησης είναι η ενόραση, που ως μαθησιακή διαδικασία βασίζεται στη σύλληψη της μορφής του νέου προς γνώση αντικειμένου ως «όλου», που δε γίνεται στην αρχή με σαφήνεια αντιληπτό, αλλά κατά την πορεία της μάθησης, προχωρώντας από το όλο προς τα μέρη, τα στοιχεία που την απαρτίζουν διασαφηνίζονται και διακρίνονται μεταξύ τους. Για παράδειγμα, όταν βλέπουμε ένα άτομο να πλησιάζει από μακριά αυτό που αντιλαμβανόμαστε σε πρώτη φάση είναι η γενική μορφή του, δηλαδή αν είναι άντρας ή γυναίκα, ενώ στη συνέχεια διακρίνουμε και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του...

Εκπρόσωποί της είναι οι Wertheimer, Koffka και Köhler. Ο πρώτος, που είναι και ο κυριότερος, ασχολήθηκε με τη μάθηση στη σχολική τάξη και μάλιστα με τη διδασκαλία, η οποία οδηγεί στην ανάπτυξη της δημιουργικής σκέψης. Ο τελευταίος παρατήρησε στα πειράματά του ότι τα ζώα δεν εργάζονταν μηχανικά, αλλά σκέφτονταν, και αφού είχαν εποπτεία της όλης κατάστασης με μία ευφυή ανακατάταξή της έλυναν το πρόβλημα.

Ήταν δε μία διανοητική εργασία οργανωμένη και εσωτερική, η οποία ξαφνικά έδινε και τη λύση του προβλήματος. Αυτή τη διαδικασία λοιπόν κατά την οποία εμφανίζεται μία αιφνίδια και άμεση θεώρηση της όλης κατάστασης, ονόμασε ο Köhler «μάθηση με ενόραση». Είναι δε εφικτή όταν δίνεται στο άτομο που μαθαίνει η δυνατότητα να αντιμετωπίσει εξαρχής ολόκληρη την προς μάθηση κατάσταση. Οι οπαδοί της τονίζουν ότι τα προς μάθηση στοιχεία πρέπει να οργανώνονται έτσι, ώστε να γίνονται αντιληπτά ως σύνολα..

Η μάθηση με ενόραση θεωρήθηκε ανώτερη σε σχέση με αυτή που γίνεται με «δοκιμή και πλάνη», διότι κατά την εμφάνισή της μεσολαβούν ανώτερες διανοητικές λειτουργίες, όπως αντίληψη, μνήμη, σκέψη και προσοχή.

Ο Bandura κάνει λόγο για κοινωνική μάθηση, δηλαδή μάθηση με μίμηση προτύπου ύστερα από παρακολούθηση της συμπεριφοράς του και τη διερεύνηση των κοινωνικών συνθηκών μέσα στις οποίες το άτομο πραγματώνει αυτή τη μορφή μάθησης.

Ο Piaget έκανε λόγο για την οικοδόμηση της γνώσης και θεωρούσε τη μάθηση ως αποτέλεσμα της δραστηριότητας του ατόμου με το περιβάλλον. Μέσα από διάφορες γνωστικές αντιφάσεις επιτυγχάνεται η αφομοίωση και η προσαρμογή με την κοινωνική διαπραγμάτευση και τη δημιουργικότητα (ατομική), αρχές όπου βασίστηκε και ο (επ)οικοδομισμός (κονστρουκτιβισμός).

Ο Piaget θεωρεί ότι η νοημοσύνη είναι μία λειτουργία που βοηθά το άτομο με την αφομοιωτική και συμμορφωτική διαδικασία στην προσαρμογή του σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Είναι ιδρυτής της Γενετικής Ψυχολογίας και η θεωρία του τείνει στις γνωστικές που ερευνούν αντίληψη, μνήμη, σκέψη, σχηματισμό εννοιών, στρατηγικών κ.λπ. και οι οποίες αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο, κατά την αντιπαράθεσή του με το περιβάλλον, ως ενεργό και αυθόρμητο ερευνητή.

Η θεωρία του Piaget επιχειρεί να ερευνήσει και να ερμηνεύσει την ανάπτυξη και κατά συνέπεια και τη μάθηση ως αποτέλεσμα των δραστηριοτήτων του ατόμου στο περιβάλλον, το οποίο άτομο κατά τη γέννησή του δε διαθέτει καμιά πνευματική ή γνωστική δομή, αλλά η οικοδόμησή τους είναι αποτέλεσμα της συνεχούς προσπάθειας του ατόμου για μία ισορροπία μεταξύ του ίδιου του εαυτού του και του περιβάλλοντός του. Αν το άτομο κατανοεί τα στοιχεία της νέας εμπειρίας του, η ισορροπία μένει αδιατάρακτη, ενώ στην αντίθετη περίπτωση βιώνει μία γνωστική αντίφαση ή σύγκρουση, που το υποχρεώνει σε περαιτέρω δραστηριότητα, προκειμένου να επαναποκτήσει τη χαμένη του ισορροπία. Η προσπάθεια προς την κατεύθυνση αυτή ονομάζεται από τον Piaget προσαρμογή. Η διατάραξη της ισορροπίας μπορεί να οφείλεται στην ωρίμαση, στην άσκηση και εμπειρία, στη μάθηση και εξισορρόπηση ή αυτορρύθμιση και βέβαια η άσκηση και η εμπειρία είναι απαραίτητες μέχρι το σχηματισμό των λογικομαθηματικών δομών.

Ο προβληματισμός και οι μελέτες του Piaget για την οικοδόμηση της γνώσης αποτέλεσαν τη βάση της θεωρίας του κονστρουκτιβισμού που διακρίνεται σε ριζοσπαστικό και κοινωνικοπολιτισμικό

Ο «ριζοσπαστικός οικοδομισμός», με κύριο εκφραστή του τον Glaserfeld, θεωρεί ότι η γνώση του πραγματικού κόσμου είναι αδύνατη έξω από το άτομο. Η μάθηση είναι ενεργητική και όλη η γνώση υποκειμενική. Ο καθένας οργανώνει τη δική του εμπειρία και κατασκευάζει τη δική του πραγματικότητα, οπότε υπάρχει διαφοροποίηση από τον «κοινωνικό κονστρουκτιβισμό», κατά τον οποίο οι έννοιες, δομές, μέθοδοι, κανόνες και αποτελέσματα είναι επινόηση των ανθρώπων.

Κύριος εκπρόσωπος για τον «κοινωνικοπολιτισμικό κονστρουκτιβισμό» θεωρείται ο Vygotsky, ο οποίος έδωσε έμφαση στη γλώσσα και στην σπουδαιότητά της για την ανάπτυξη της σκέψης, υποστηρίζοντας ότι χρησιμοποιούμε τη γλώσσα για να σκεπτόμαστε και να λύνουμε προβλήματα προφορικά. Τόνιζε μάλιστα την κοινωνική δόμηση της μάθησης και το ρόλο του κοινωνικού περιβάλλοντος αυτού που μαθαίνει. Επίσης πίστευε ότι η διανοητική πρόοδος συνδέεται άμεσα με την ιστορική και πολιτιστική ανάπτυξη. Έκανε λόγο για τη ζώνη επικείμενης ανάπτυξης μεταξύ του πραγματικού επιπέδου ανάπτυξης ενός ατόμου και του επιπέδου πιθανής ανάπτυξης με την καθοδήγηση του δασκάλου. Συνεπώς ο δάσκαλος θα πρέπει να προσφέρει θέματα λίγο πιο δύσκολα από τη διανοητική ανάπτυξη των παιδιών, ώστε στη συνέχεια με την καθοδήγησή του να κατακτούν τη νέα γνώση

Συμπερασματικά το ποια θεωρία και ποια διδακτική μέθοδος θα αξιοποιηθεί στη διδακτική διαδικασία εξαρτάται από την κάθε διδακτική ενότητα και από τους εκάστοτε μαθητές, χωρίς να αποκλείεται και μία συνδυαστική λύση.

Φυσικά πρέπει ο εκπαιδευτικός να έχει κατά νου τη μαιευτική μέθοδο του Σωκράτη με τη διαδικασία των ερωτήσεων/αποκρίσεων, καθώς και την άποψη του Dewey για «learning by doing» και «learning by experience»

Πηγή:
http://sciencearchives.wordpress.com/2011/10/20/%CE%AE-%CE%AF-%CE%ADsi/
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ...

Πρακτικός οδηγός ανάγνωσης άρθρων στην Κοινωνική Ψυχολογία

Των Βασιλείου Γ. Παυλόπουλου, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήµιο Αθηνών και Παναγιώτη Σ. Κορδούτη, Αριστοτέλειο Πανεπιστήµιο Θεσσαλονίκης

Το κεφάλαιο αυτό περιλαμβάνεται στο Π. Σ. Κορδούτης & Β. Γ. Παυλόπουλος (Επίμ.)(2006). Πεδία Έρευνας στην Κοινωνική Ψυχολογία. Αθήνα: Ατραπός



το κείμενο σε pdf εδώ


Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ...

Η συμβολή της παιδαγωγικής ψυχολογίας στην εκπαίδευση των εκπαιδευτικών

Του Νικήτα Πολεμικού

Πολεμικός, Νικήτας (1994). Η συμβολή της παιδαγωγικής ψυχολογίας στην εκπαίδευση των εκπαιδευτικών. Παιδαγωγική Επιθεώρηση 20-21, 7-32. Θεσσαλονίκη: Αφοί Κυριακίδη.



Πηγή:
multiplication


Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ...

Σεμινάρια Ψυχολογικής Υποστήριξης του Συμβουλευτικού Σταθμού του Πανεπιστημίου Αιγαίου

Ο Συμβουλευτικός Σταθμός Ψυχολογικής Υποστήριξης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, το Εργαστήριο Πολιτικών και Κοινωνικών Θεσμών του Τμήματος Κοινωνιολογίας και το Εργαστήριο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, Αγωγής και Επικοινωνίας προκηρύσσουν ετήσια σεμινάρια Συμβουλευτικής - Διαχείρισης Κρίσεων - Ψυχομετρίας, διάρκειας 300 ωρών κατά το ακαδημαϊκό έτος 2010-2011. Τα σεμινάρια αυτά θα έχουν βιωματικό χαρακτήρα και θα διεξαχθούν από το Σεπτέμβριο 2010 έως τον Ιούνιο 2011, ένα Σαββατοκύριακο το μήνα, στις κάτωθι πόλεις: Αθήνα, Άρτα, Βέροια, Ηράκλειο, Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα, Καβάλα, Λαμία, Λάρισα, Μυτιλήνη, Νάξο, Ξάνθη, Πάτρα, Ρόδο, Τρίπολη, Χανιά, Χαλκίδα και Χίο...

Περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής εδώ

Κοντός Γεράσιμος
Υπεύθυνος διαχείρισης ηλεκτρονικής υπηρεσίας
Συμβουλευτικού Σταθμού του
Πανεπιστημίου Αιγαίου


Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ...

Μήπως εχετε κατάθλιψη; Καντε online το τέστ!

Ανακτήθηκε από psi-gr.tripod

Για να κάνετε το test πατήστε εδώ

Σας προσφέρουμε δωρεάν, μια μέθοδο γρήγορης εκτίμησης της βαρύτητας της κατάθλιψης. Αυτή η μέθοδος είναι προσαρμοσμένη και προγραμματισμένη από εμάς, με πρότυπο την διεθνή Κλίμακα Αυτο-αξιολόγησης της Κατάθλιψης κατά Zung (Zung Self-Rating Depression Scale. (1) Είναι αξιόπιστη και κατάλληλη, για γρήγορη αξιολόγηση μέσω Ιντερνετ.

Τα αποτελέσματα αυτής της μέτρησης της κατάθλιψης, δεν αποθηκεύονται. Έτσι η ανωνυμία σας είναι απόλυτα εξασφαλισμένη. Αν σκοπεύετε να συγκρίνετε την τωρινή σας κατάσταση με άλλη μελλοντική, (π.χ. για να δείτε πόσο σας ωφέλησε η αντικαταθλιπτική αγωγή ή η ψυχοθεραπεία) σημειώστε κάπου στο αρχείο σας την ημερομηνία και το αποτέλεσμα, γιατί μόνον εσείς γνωρίζετε το σκορ σας.

Διαβάστε κάθε μία από τις 20 προτάσεις που ακολουθούν και επιλέξτε αντίστοιχα, πόσο συχνά την εβδομάδα, η πρόταση αυτή περιγράφει πώς αισθάνεσθε. Περιοριστείτε μόνο σε ότι ισχύει την τελευταία εβδομάδα...

Η αξιολόγηση από εσάς τον ίδιο, του ίδιου σας του εαυτού, μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα ακριβής. Αν αμφιβάλετε για τα αποτελέσματα της βαρύτητας της κατάθλιψης με την παραπάνω αυτό-αξιολόγηση, (ειδικά αν αμφιταλαντεύεστε αν πρέπει να ξεκινήσετε ή όχι αγωγή ή ψυχοθεραπεία), σας προτείνουμε (εκτός φυσικά από την επίσκεψη σε κάποιον ειδικό ψυχίατρο) και την ακριβή μέτρηση μέσω SKYPE, έναντι μικρού κόστους και διάρκειας περίπου 15-20 λεπτών. Στην Ψυχιατρική εξέταση μέσω SKYPE, χρησιμοποιούμε την κλίμακα Hamilton (HAMD - 21) με σαφώς μεγαλύτερη ακρίβεια.

Copyright 2007-2010 : Η παραπάνω μέθοδος on-line μέτρησης της κατάθλιψης, είναι πνευματική ιδιοκτησία του Ψυχίατρου Θοδωρή Π. Δασκαλόπουλου. Δεν επιτρέπουμε την χρήση της σε άλλα web site, ή οπουδήποτε αλλού, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συμφωνία μας.

επάνω

(1). Ενδεικτική Βιβλιογραφία σχετικά με την Κλίμακα Αυτο-αξιολόγησης της Κατάθλιψης κατά Zung :

J Clin Psychol. 2006 Jan;62(1):123-46. Meta-analysis of the factor structures of four depression questionnaires: Beck, CES-D, Hamilton, and Zung., Shafer AB.

J Affect Disord. 1986 Nov-Dec;11(3):245-53. Assessment of depression: a comparison of rating scales., Faravelli C, Albanesi G, Poli E.

J Affect Disord. 2005 Aug;87(2-3):291-7. Subthreshold depression is linked to the functional polymorphism of the 5HT transporter gene. , Gonda X, Juhasz G, Laszik A, Rihmer Z, Bagdy G.

Can J Psychiatry. 2005 Mar;50(4):234-8. Major depression in patients with borderline personality disorder: a clinical investigation., Bellino S, Patria L, Paradiso E, Di Lorenzo R, Zanon C, Zizza M, Bogetto F.

Eur Heart J. 2004 Mar;25(6):492-9. Inflammation, coagulation, and depressive symptomatology in cardiovascular disease-free people; the ATTICA study. , Panagiotakos DB, Pitsavos C, Chrysohoou C, Tsetsekou E, Papageorgiou C, Christodoulou G, Stefanadis C; ATTICA study.

J Clin Psychiatry. 2003 Jun;64(6):648-53. Morning light treatment hastens the antidepressant effect of citalopram: a placebo-controlled trial., Benedetti F, Colombo C, Pontiggia A, Bernasconi A, Florita M, Smeraldi E.

Assessment. 2002 Dec;9(4):401-5. The Zung Self-Rating Depression Scale: convergent validity and diagnostic discrimination., Thurber S, Snow M, Honts CR.

BMC Psychiatry. 2001;1:6. Epub 2001 Oct 29. Reliability, validity and psychometric properties of the Greek translation of the Zung Depression Rating Scale., Fountoulakis KN, lacovides A, Samolis S, Kleanthous S, Kaprinis SG, St Kaprinis G, Bech P.

Arch Gen Psychiatry. 1965;12:63–70. A Self-Rating Depression Scale. Zung WWK.

Arch Gen Psychiatry. 1961;4:53–63. An Inventory for Measuring Depression. Beck AT, Ward CH, Mendelson M, Mock J, Erbaugh J.

J Clin Psychiatry. 1983;44:365–368. Identification and treatment of masked depression in a general medical practice. Zung WW, King RE.

J Clin Psychiatry. 1983;44:3–6. Recognition and treatment of depression in a family medicine practice. Zung WW, Magill M, Moore JT, George DT.

Lancet. 1976;1:605–608. Psychiatric screening in general practice. A controlled trial Johnstone A, Goldberg D.

Zung WWK. Factors Influencing the Self-Rating Depression Scale. Arch Gen Psychiatry, 1967;16:543–547.

Brown GL, Zung WWK. Depression Scales. Compr Psychiatry, 1972;13:361–367.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ...

Η ψυχολογική σημασία των διακοπών

Του Ευστράτιου Παπάνη (Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου)

Σύμφωνα με τις έρευνες η προσμονή, η εμπειρία και οι αναμνήσεις είναι τρεις ψυχολογικές μεταβλητές που επηρεάζουν τη στάση μας απέναντι στις διακοπές. Συνηθέστερα το στάδιο της προσμονής, όσο και αν αυτό ακούγεται περίεργο, είναι το καθοριστικότερο, αλλά και το πιο ευχάριστο από τα υπόλοιπα δύο. Το πρόβλημα ξεκινά όταν οι ελπίδες υπερβαίνουν τις δυνατότητες και όταν η πραγματικότητα υπολείπεται της φαντασίας: Κουνούπια, ανεπαρκή ξενοδοχεία, εγκαύματα από τον ήλιο, μέλη της οικογένειας με διαφορετική αντίληψη για τις ιδανικές στιγμές χαλάρωσης, καυγάδες, συνωστισμός, πενιχρά οικονομικά, καθώς και μια επίπλαστη κουλτούρα περιπέτειας είναι δυνατόν να διαταράξουν και να διασκεδάσουν τις επιθυμίες, οδηγώντας στη ματαίωση και την εξάντληση. Μερικές φορές οι πιθανές αναποδιές αποτελούν τις καλύτερες αναμνήσεις και πηγή για ατέλειωτες αφηγήσεις κατά την επιστροφή, αλλά το πρόβλημα είναι ότι αυτό δεν γίνεται αντιληπτό τη στιγμή που οι αντιξοότητες ταλανίζουν τους παραθεριστές:

Κατά το στάδιο της ανάμνησης οι περισσότεροι άνθρωποι τείνουν να εξιδανικεύουν τα θετικά στοιχεία των διακοπών τους και να υποβαθμίζουν τα αρνητικά. Οι επιστήμονες αποκαλούν το φαινόμενο αυτό ιδεατή μνήμη. Περιγράφει την αποσύνδεση των αναμνήσεων από τα συνοδευτικά συναισθήματα και εξηγεί γιατί οι περισσότεροι θεωρούν τις διακοπές ευχάριστες, ενώ ίσως δεν τις βίωσαν ως τέτοιες. Αργότερα, παρατηρείται η τάση περιφραστικής περιγραφής τους: Αυτές ήταν οι διακοπές που κόντεψα να πνιγώ, η τότε που γνώρισα τη σύζυγό μου. Το συμπέρασμα σε κάθε περίπτωση είναι ότι η αναμονή και η ανάμνηση, περισσότερο από τις ίδιες τις διακοπές, είναι τα ισχυρότερα αναλγητικά, που μας ωθούν να σχεδιάζουμε τις επόμενες εξορμήσεις μας.

Κατά τη διάρκεια των διακοπών πολλοί εργαζόμενοι, υπό την πίεση του να περάσουν οπωσδήποτε ευχάριστα, επιτείνουν το άγχος τους, με αποτέλεσμα να μην απολαμβάνουν τις μικρές στιγμές και να κοιτούν απελπισμένοι τις μέρες να ξοδεύονται, χωρίς η πολυπόθητη ευχαρίστηση να επέρχεται. Οι περισσότερες έρευνες δείχνουν ότι οι μεγαλύτερες διακοπές δεν είναι και οι καλύτερες. Αντίθετα, τα περισσότερα θετικά συναισθήματα αναδύονται, όταν έχουν σχεδιαστεί μικρές εξορμήσεις. Η εναλλαγή των στιγμών χαλάρωσης στις βραχυπρόθεσμες διακοπές με την ολιγοήμερη επιστροφή στην πραγματικότητα οξύνει την αντίθεση και οδηγεί τους ανθρώπους να εκτιμούν περισσότερο τον ελεύθερο τους χρόνο.

Πολλοί λίγοι καταφέρνουν να πετύχουν θεαματικές αλλαγές κατά την περίοδο των διακοπών, ενώ αντίθετα οι περισσότεροι μεταφέρουν αυτούσιες τις συνήθειες και το άγχος τους στη νέα τοποθεσία. Οι ψυχολογικές αυτές αποσκευές, ειδικά των εργασιομανών, οδηγούν σε εμμονές και ιδεοληψίες που αναστέλλουν την ηδονή: Ψυχαναγκαστικές προσωπικότητες, που πανικοβάλλονται εάν δεν έχουν μεταφέρει όλη την οικοσκευή στις αποσκευές, που φρίττουν με την ιδέα πως δεν θα είναι εφικτή η ευρυζωνική σύνδεση στο απόμερο μέρος που θα επισκεφθούν, που νιώθουν προδομένοι από το δίκτυο κινητής τηλεφωνίας και απογοητευμένοι από την έλλειψη καταστήματος καλλυντικών στο παραμεθόριο νησί, απλώς ψάχνουν μια πρόφαση να μείνουν σπίτι τους και να αντισταθούν μέχρις εσχάτων στην αλλαγή. Οι έρευνες δείχνουν ότι οι άντρες απολαμβάνουν τις διακοπές λιγότερο σε σύγκριση με τις γυναίκες και θα ήταν προθυμότεροι να τις τερματίσουν και να επιστρέψουν στη δουλειά τους. Οι γυναίκες συνδέουν το ύψος των χρημάτων που ξοδεύουν για διακοπές με την προσμονή της ευχαρίστησης που θα αντλήσουν.

H κατάθλιψη αμέσως μετά τη λήξη των διακοπών, συμβαίνει επειδή οι περισσότεροι δεν μπορούν να ενσωματώσουν τις νεοαποκτηθείσες από τις διακοπές εμπειρίες στην καθημερινότητα τους και μεμψιμοιρούν αναλογιζόμενοι αυτά που έχασαν. Οι Fritz και Sonnentag (2006) ανακάλυψαν ότι η διαρκής ενασχόληση με εργασιακά ζητήματα κατά τη διάρκεια των διακοπών μειώνει την ευχαρίστηση που προέρχεται από αυτές. Συγκεκριμένα, ο αναμενόμενος φόρτος εργασίας κατά την επιστροφή συσχετίζεται άμεσα με το άγχος και την ένταση.

Η σύγχρονη καταναλωτική εποχή έχει επιβάλει μία άνευ προηγουμένου τυποποίηση στο στυλ των διακοπών. Ο αστικός πληθυσμός βομβαρδιζόμενος από τις διαφημίσεις και τα life style περιοδικά, προσπαθεί να προσαρμόσει τις διακοπές του στις επιταγές της κοσμικής ζωής και όχι στη προσωπικότητα του με ολέθρια αποτελέσματα: τα πρότυπα βασίζονται στον άκρατο καταναλωτισμό και ευδαιμονισμό, ο οποίος απαιτεί ισχυρό οικονομικό υπόβαθρο.

Μπορούμε να διακρίνουμε δύο βασικούς τύπους παραθεριστών : τον οργανωτικό, ο οποίος αντλεί ευχαρίστηση από τον προσεχτικό σχεδιασμό των διακοπών και που προσπαθεί να προβλέψει κάθε πιθανή λεπτομέρεια και τον αυθόρμητο – περιπετειώδη τύπο, που αρέσκεται να αντιμετωπίζει ακραίες και απρόβλεπτες καταστάσεις. Σε κάθε περίπτωση η σύγκρουση επέρχεται εάν αυτοί οι δύο τύποι αποφασίζουν να πάνε από κοινού διακοπές. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η έννοια των διακοπών δεν υπήρχε μέχρι τα πρόσφατα χρόνια στο συλλογικό υποοσυνείδητο του λαού, αλλά επεβλήθη από τον αστικό τρόπο ζωής και τα ΜΜΕ. Στην πραγματικότητα, οι διακοπές πρέπει να κατανέμονται καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου και να μην συσχετίζονται με συγκεκριμένες τουριστικές περιοχές και modus vivendi. Το τελικό ζητούμενο είναι η ευτυχία και ειδικότερα η υποκειμενική αντίληψη της, η οποία δε συνδέεται αναγκαστικά με την αλλαγή του τρόπου ζωής.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ...